شنبه یکم تیر 1387 -- 0:50
پیله!!…
چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود تنهایی                       چه کسی می داند در پی یافتن روزنه ای در فردایی                                                            پیله ات را بگشا تو به اندازه یک دنیایی !!.                                                     ******** من خسته‌ام، تو خسته‌ای آیا شبیه من ؟                        یک دل شکسته‌ی تنها شبیه من                                    حتی خودم شنیده‌ام از این کلاغ‌ها                                                  در شهر یک نفر شده پیدا شبیه من                                                                        امروز دل نبند به مردم که می‌شود                                                                        این‌گونه روزگار تو ـ فردا ـ شبیه من                                       ای هم‌قفس بخوان که زِ سوز تو روشن است                             خواهی گذشت روزی از این‌جا شبیه من                     از لحن شعرهای تو معلوم می‌شود مانند مردم است دلت یا شبیه من                       من زنده‌ام به شایعه‌ها اعتنا نکن                                در شهر کشته‌اند کسی را شبیه من!!.
			+    کتایون  |

 

			شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 -- 23:35
دختری در عمق خواب می میرد!!!
در شبی پر ستاره و آرام دختری در عذاب می میرد. دختری در عذاب تنهایی غرق در التهاب می میرد . درنگاه دو چشم خسته ی او زندگی موج می زد غافل ازاینکه همه رؤیاست، عاقبت در سراب می میرد.چشم هایش پر است از حسرت، حسرت لحظه هایـی- رؤیایی،چشم هایی که پر ز رؤیا بود آن زمان چون شهاب می میرد.دست های نیاز او آن وقت رو به سوی ستاره بالا رفت،دخترک در شکوه راز و نیاز، لحظه ی استجاب می میرد و پریشان و خسته و غمگین در خیالش که اشتباهم چیست؟ این چه جرمیست هر زمان احساس درهمین ارتکاب می میرد زیر آوار غصه ها خم شد آهی از عمق قلب او برخاست،بی خبر از هم اینکه جرمش چیست، پاسخی بی جواب می میرد.بعد از آن لحظه های بارانی چهره اش را کشید و قابش کرد،زیر آن هم نوشت این چهره زیر آوار قاب می میرد. آسمان پر از ستاره و صاف از ستاره تهی شد و غمگین زیر رگبار آسمان آن شب دختری در عمق خواب می میرد .
			+    کتایون  |

 

			سه شنبه بیست و پنجم دی 1386 -- 1:41
درخت پیر ...!
یک درختِ پیرم و سهم تبرها میشوم                         مرده ام، دارم خوراکِ جانورها میشوم                                                     بیخیال از رنجِ فریادم تردّد میکنند                                                                                باعث لبخندِ تلخِ رهگذرها میشوم با زبان لالِ خود حس میکنم این روزها                       همنشین و هم کلامِ کور و کرها میشوم                                         هیچکس دیگر کنارم نیست، میترسم از این                                                                              اینکه دارم مثل مفقودالاثرها میشوم عاقبت یک روز با طرزِ عجیب و تازه ای                        میکُشم خود را و سرفصلِ خبرها میشوم ...!
			+    کتایون  |

 

			جمعه شانزدهم آذر 1386 -- 15:4
یک سرنوشت سه حرفی...!
این شعرها دیگر برای هیچ‌کس نیست                       نه! در دلم انگار جای هیچ‌کس نیست                                                   آن‌قدر تنهایم که حتی دردهایم                                                                      دیگر شبیه دردهای هیچ‌کس نیست حتی نفس‌های مرا از من گرفتند                  من مرده‌ام در من هوای هیچ‌کس نیست                                               دنیای مرموزی‌ست ما باید بدانیم                                                               که هیچ‌کس این‌جا برای هیچ‌کس نیست باید خدا هم با خودش روراست باشد                   وقتی که می‌داند خدای هیچ‌کس نیست                                            من می‌روم هرچند می‌دانم که دیگر                                                          پشت سرم حتی دعای خیر هیچ‌کس نیست..
			+    کتایون  |

 

			یکشنبه سیزدهم آبان 1386 -- 22:18
در برابر خدا..!!
از تنگنای محبس تاریکی                                    از منجلاب تیره این دنیا                                                           بانگ پر از نیاز مرا بشنو                                                                                    آه ای خدا ی قادر بی همتا یکدم ز گرد پیکر من بشکاف                       بشکاف این حجاب سیاهی را                                                    شاید درون سینه من بینی                                                                                      این مایه گناه و تباهی را دل نیست این دلی که به من دادی                         در خون تپیده آه رهایش کن                                                   تنها تو آگهی و تو می دانی                                                                                  اسرار آن خطای نخستین را تنها تو قادری که ببخشایی                       بر روح من صفای نخستین را                                                     آه ای خدا چگونه ترا گویم                                                                           کز جسم خویش خسته و بیزارم هر شب بر آستان جلال تو                          گویی امید جسم دگر دارم                                                  از دیدگان روشن من بستان                                                                                شوق به سوی غیر دویدن را لطفی کن ای خدا و بیاموزش                         از برق چشم غیر رمیدن را                                                 آه ای خدا که دست توانایت                                                                                بنیان نهاده عالم هستی را بنمای روی و از دل من بستان                      شوق گناه و نقش پرستی را                                               راضی مشو که بنده ناچیزی                                                                                عاصی شود بغیر تو روی آرد راضی مشو که سیل سرشکش را                             در پای جام باده فرو بارد                                                  از تنگنای محبس تاریکی                                                                                     از منجلاب تیره این دنیا بانگ پر از نیاز مرابشنو                        آه ای خدای قادر بی همتا .!!
			+    کتایون  |

 

			جمعه سیزدهم مهر 1386 -- 15:23
هر گلی هم باشی ..!
آ یا تا شقایق هست زندگی باید کرد ؟؟؟                                             شاید آن روز که سهراب نوشت :                                                                           (( تا شقایق هست زندگی باید کرد )) خبری از دل پر درد گل یاس نداشت                                باید اینجور نوشت : (( هر گلی هم باشی                                                                              چه شقایق ، چه گل پیچک و یاس )) زندگی اجباراست که باید با آ ن ساخت ..!
			+    کتایون  |

 

			چهارشنبه چهاردهم شهریور 1386 -- 16:12
گل سینه ...!
تا در این دهر دیده کردم باز                             گل غم در دلم شکفت به ناز                                                        بر لبم تا که خنده پیدا شد                                                                                گل او هم به خنده ای وا شد هر چه زمانه بر من می افزود                                گل غم را از آن نصیبی بود                                                همچو جان در میان سینه نشست                                                                                  رشته عمر ما به هم پیوست چون بهار جوانیم پژمرد                         گفتم این گل ز غصه خواهد مرد                                                       یا دلم را چو روزگار شکست                                                                         گفتم او را چون من شکستی هست می کنم چون درون سینه نگاه                              آه از این بخت بد چه بینم آه                                                         گل غم جلوه خویش است                                                                                   هر نفس تازه تر از پیش است زندگی تنگنای ماتم بود                                 گل گلزار او همین غم بود                                                    او گلی را به سینه من کاشت                                                                             که خزانش بهاری نخواهد داشت...!
			+    کتایون  |

 

			پنجشنبه یازدهم مرداد 1386 -- 1:20
یا رب!!!
یا رب تو به فضل مشکلم آسان کن                           از فضل و کرم درد مرا درمان کن                                    بر من منگر که بی کس و بی هنرم                                                              هر چیز که لایق تو باشد آن کن                                            یا رب نظری بر من سرگردان کن                            لطفی به من دلشده حیران کن با من مکن آنچه من سزای آنم                          آنچه از کرم و لطف تو زیبد آن کن                                          یا ب به کرم بر من درویش نگر                                                               در من منگر در کرم خویش نگر                                              هر چند نیم لایق بخشایش تو                         بر حال من خسته ی دل ریش نگر یا رب بر خلق تکیه گاهم نکنی                              محتاج گد ا و پادشاهم نکنی                                        موی سیهم سپید کردم به کرم                                                             با موی سپید رو سیاهم نکنی                                                یا رب بگشا گره ز کار من زار                        رحمی که ز عقل عاجزم در همه کار جز درگه تو کی بودم درگاهی                           محروم از این درم مکن یا غفار...
			+    کتایون  |