X
تبلیغات
::: بر باد رفتــــــه :::
 

 

 

 
 

چه کسي خواهد ديد .... چه کسي خواهد گفت .... که چگونه از دم حادثه‌ها .... در تهاجم مي‌شکنند عاطفه‌ها .... و تمام خاطرات زندگي .... از بلنداي هراس انگيز خشم .... ناجوانمردانه در قعر حماقت سرنگون مي‌گردند

 

 
   
         شنبه بیست و پنجم دی 1389 -- 3:52   

 

 
            خدا جون ...!!!
 
       

خیلی دلم گرفته ....

دیشب تمامی آنچه که داشتم رو به آتش

 کشیدم . تمام دار و ندارم را ... همه خاکستر شد

 .... حال بیا ببین . بیا نظاره گر باش . این قامت شکسته ام را

*******                                                           

خدا جون به کی بگم دارم از درد می میرم

                       اگر این سرنوشتم که من می بینم                                

به کی سوگندت دهم تا حکم تغییر قضامو پس بگیرم                             

  خدا جون چطور بگم دیگه این سرنوشت و نمی تونم بپذیرم                                               

چه جوری بگم دیگه من از دنیای تو سیرم                                             

     من کنج این قفس خیلی وقته که اسیرم                          

       .... خدا جون دوست دارم دیگه بسه بذار آروم بگیرم

 
    +    کتایون  |   

 
         پنجشنبه دوم دی 1389 -- 3:37   

 

 
            تو هیچ ... !!!
 
       

او از من دور و تنگ است این دلم
                      

                    قیمتش بسیار و چنگ است هردم بر این دلم
                                           

                                          چون شنید که عاشقم گفتش دگر باید برم 
                                                                     

                                                                    تا که دادم این دلم گفتش دلم بخشیده ام .

تو هیچ فکر این عاشق را کردی ؟ نه
                       

                                         هیچ فکر این دل را کردی ؟ نه
                                        

                                                          هیچ این دلدادگی را دیدی ؟ نه 
                                                           

                                                                                     هیچ حالی ز من پرسیدی ؟ نه
                                                                                

هیچ چشمی برایم تر کردی ؟ نه 
                                         

                                     هیچ روزی به یادم سر کردی ؟ نه
                      

                                                            هیچ اشکی برایم ریختی ؟ نه
                                                  

                                                                             هیچ پرسیدی چرا ز من گریختی ؟ نه 
                                                                                     

 هیچ دانی ز حالم خبری ؟ نه
             

                                   هیچ داری ز من اثری ؟ نه ........
                           

                                                                 آه . بارها از خودم پرسیدم 
                                                                 

                                                                                              کیدل چه خطایی کردم ؟
                                                                                             

که اینچنین در بندم ؟..........

 
    +    کتایون  |   

 
         شنبه پانزدهم آبان 1389 -- 22:54   

 

 
            دل نوشته ...!!!
 
       

شبها را به صبح رساندم ولی هنوز اسرار زندگی را کامل نفهمیدم

شب است و دل به رسم عادت همیشگی با تنهایی دست و پا میزند..

همیشه تنها بودم ام و با تنهایی خو کرده ام ٬ در عین خوشبختی ظاهری

زندگیم برایم پوچ است  ٬هستی در عین نیستی ٬ جسمم دیگر جسم نیست

زندان روح است٬ سرنوشتم ملعبه دست تقدیر شده ...... در وصف  وجود هستی

حقیرم .....نا گریز آن را پذیرفته ام٬ بی آنکه بدانم٬ بی آنکه بخواهم٬ اگر مادیات ارزش

ندارد ٬اگر زندگی دوست داشتن است ٬اگر عشق است ٬اگر محبت است ٬٬٬٬٬چرا مادیات

انسان را به زانو در می آورد ؟؟ چرا عشق را شکست میدهد ؟ حقیقت چیست ؟؟ تلخ است

سخت است٬  در عمق آن درد پنهان است ...... از چه بگویم که دروغ نباشد از چه بگویم که رنگ

ابهام نداشته باشد؟؟ از چه بگویم از چه ؟؟؟

                                                  *پشیمانی امیدم را ربوده است

                                                                           انگار در دلم هرگز مهری نبوده است*

زندگی چیست؟؟ تکرار؟ شادی به شرط غم؟ لبخند به شرط اشک؟ آرامش به شرط سختی؟

پیروزی به شرط شکست ؟؟؟ زندگی خون دل خوردن است و در نهایت پشت دیوار آرزوها

ماندن است . نا امیدی واژه غریب ذهن من نیست٬  اشک مهمان تازه از راه رسیده

چشم من نیست ، تنهایی از لحظه های من جدا نیست .... باز هم شب است

و دل در ژرفای بی کسی و سکوت می گرید ٬٬ بی انکه دیگر اشکی سرازیز

شود بی انکه صدایی از حنجره شنیده شود ٬٬٬٬٬ بی انکه فریاد خشمی

سر دهد ، تن سرد و بی روحم نمایان است ٬ درد در فضا موج میزند!!

                    * ظاهرم تو مبین در درونم هل هل ویرانه هاست

                    من دگر نایی ندارم٬زنده ماندم چون خواست خداست*

چه زود باغ امید پژمرده شد، چه زود رویا از زندگی خسته شد،چه زود تاریکی

زمینه بوم زندگیم شد، چه زود یاد من خاطره شد،و چه زود جسمم خاموش شد .!! 

                                                             *ای خدا از خلقت من چه تو را منظور بود 

                                                                       گر نمیزادی مرا مادر اجاقت کور بود !!؟ *

 
    +    کتایون  |   

 
         یکشنبه هفدهم مرداد 1389 -- 0:52   

 

 
            سلامی دوباره !!!
 
       

چرا ای شکسته دل خدا خدا نمی کنی

                         خدای چاره ساز را چرا صدا نمی کنی

                                         به هر لب دعای تو فرشته بوسه می زند

                                                                          برای درد بی دوا چرا دعا نمی کنی ...

                                                 ********

آوای باد انگار آوای احتمالی ایست

                   دنیا به این بزرگی یک کوزه سفالی ایست

                                           باید که عشق ورزید باید که مهربان بود

                                                              زیرا که زنده ماندن هر لحظه احتمالی ایست ...

                                                 ********

گاهی گمان نمی کنی ولی می شود

              گاهی نمی شود که نمی شود که نمی شود

                                              گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است

                                                                          گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود

گاهی گدای گدایی و بخت نیست

                       گاهی تمام شهر گدای تو می شود ...

 
    +    کتایون  |   

 
         سه شنبه نوزدهم آذر 1387 -- 16:41   

 

 
            کلام آخر .. خدانگهدار !!!
 
     

سلام دوستان

عاجزم در گفتار شرمنده ام

در مدتی که نبودم همگی لطف کردین

و به کلبه این حقیر سر زدین نیتم فقط عذر خواهی

و تشکر از تمام دوستان بود  به سبب تاخیر در جواب که امیدوارم

حمل بر بی ادبی نذاشته باشین و تشکر بابت لطف بی نهایتتون در حق این

بنده حقیر در آخر هم خواستم خداحافظی کنم چون دیگه واقعا نمی تونم آپ کنم گفتم

خبر بدم تا بیش از شرمنده دوستانی که سر میزنن و بی جواب میمونن نشم امیدوارم همیشه

موفق و پیروز و کامروا باشین .

                                                                                          " خدانگهدار "

 
    +    کتایون  |   

 
         شنبه یکم تیر 1387 -- 0:50   

 

 
            پیله!!…
 
     

 

چه کسی می داند که تو در پیله تنهایی خود تنهایی

                      چه کسی می داند در پی یافتن روزنه ای در فردایی

                                                           پیله ات را بگشا تو به اندازه یک دنیایی !!.

                                                    ********

من خسته‌ام، تو خسته‌ای آیا شبیه من ؟

                       یک دل شکسته‌ی تنها شبیه من

                                   حتی خودم شنیده‌ام از این کلاغ‌ها

                                                 در شهر یک نفر شده پیدا شبیه من

                                                                       امروز دل نبند به مردم که می‌شود

                                                                       این‌گونه روزگار تو ـ فردا ـ شبیه من

                                      ای هم‌قفس بخوان که زِ سوز تو روشن است

                            خواهی گذشت روزی از این‌جا شبیه من

                    از لحن شعرهای تو معلوم می‌شود

مانند مردم است دلت یا شبیه من

                      من زنده‌ام به شایعه‌ها اعتنا نکن

                               در شهر کشته‌اند کسی را شبیه من!!.

 
    +    کتایون  |   

 
         شنبه بیست و چهارم فروردین 1387 -- 23:35   

 

 
            دختری در عمق خواب می میرد!!!
 
     

 

در شبی پر ستاره و آرام دختری در عذاب می میرد.

دختری در عذاب تنهایی غرق در التهاب می میرد . درنگاه

دو چشم خسته ی او زندگی موج می زد غافل ازاینکه همه رؤیاست،

عاقبت در سراب می میرد.چشم هایش پر است از حسرت، حسرت لحظه هایـی-

رؤیایی،چشم هایی که پر ز رؤیا بود آن زمان چون شهاب می میرد.دست های نیاز او آن وقت

رو به سوی ستاره بالا رفت،دخترک در شکوه راز و نیاز، لحظه ی استجاب می میرد و پریشان و خسته

و غمگین در خیالش که اشتباهم چیست؟ این چه جرمیست هر زمان احساس درهمین ارتکاب

می میرد زیر آوار غصه ها خم شد آهی از عمق قلب او برخاست،بی خبر از هم اینکه

جرمش چیست، پاسخی بی جواب می میرد.بعد از آن لحظه های بارانی

چهره اش را کشید و قابش کرد،زیر آن هم نوشت این چهره

زیر آوار قاب می میرد. آسمان پر از ستاره و صاف از

ستاره تهی شد و غمگین زیر رگبار آسمان آن

شب دختری در عمق خواب می میرد .

 
    +    کتایون  |   

 
         سه شنبه بیست و پنجم دی 1386 -- 1:41   

 

 
            درخت پیر ...!
 
     

یک درختِ پیرم و سهم تبرها میشوم

                        مرده ام، دارم خوراکِ جانورها میشوم

                                                    بیخیال از رنجِ فریادم تردّد میکنند

                                                                               باعث لبخندِ تلخِ رهگذرها میشوم

با زبان لالِ خود حس میکنم این روزها

                      همنشین و هم کلامِ کور و کرها میشوم

                                        هیچکس دیگر کنارم نیست، میترسم از این

                                                                             اینکه دارم مثل مفقودالاثرها میشوم

عاقبت یک روز با طرزِ عجیب و تازه ای

                       میکُشم خود را و سرفصلِ خبرها میشوم ...!

 
    +    کتایون  |   

 
         جمعه شانزدهم آذر 1386 -- 15:4   

 

 
            یک سرنوشت سه حرفی...!
 
       

این شعرها دیگر برای هیچ‌کس نیست

                      نه! در دلم انگار جای هیچ‌کس نیست

                                                  آن‌قدر تنهایم که حتی دردهایم

                                                                     دیگر شبیه دردهای هیچ‌کس نیست

حتی نفس‌های مرا از من گرفتند

                 من مرده‌ام در من هوای هیچ‌کس نیست

                                              دنیای مرموزی‌ست ما باید بدانیم

                                                              که هیچ‌کس این‌جا برای هیچ‌کس نیست

باید خدا هم با خودش روراست باشد

                  وقتی که می‌داند خدای هیچ‌کس نیست

                                           من می‌روم هرچند می‌دانم که دیگر

                                                         پشت سرم حتی دعای خیر هیچ‌کس نیست..

 
    +    کتایون  |   

 
         یکشنبه سیزدهم آبان 1386 -- 22:18   

 

 
            در برابر خدا..!!
 
     

از تنگنای محبس تاریکی 

                                  از منجلاب تیره این دنیا

                                                          بانگ پر از نیاز مرا بشنو

                                                                                   آه ای خدا ی قادر بی همتا

یکدم ز گرد پیکر من بشکاف

                      بشکاف این حجاب سیاهی را

                                                   شاید درون سینه من بینی

                                                                                     این مایه گناه و تباهی را

دل نیست این دلی که به من دادی

                        در خون تپیده آه رهایش کن

                                                  تنها تو آگهی و تو می دانی

                                                                                 اسرار آن خطای نخستین را
تنها تو قادری که ببخشایی

                      بر روح من صفای نخستین را

                                                    آه ای خدا چگونه ترا گویم

                                                                          کز جسم خویش خسته و بیزارم

هر شب بر آستان جلال تو

                         گویی امید جسم دگر دارم

                                                 از دیدگان روشن من بستان

                                                                               شوق به سوی غیر دویدن را

لطفی کن ای خدا و بیاموزش

                        از برق چشم غیر رمیدن را

                                                آه ای خدا که دست توانایت

                                                                               بنیان نهاده عالم هستی را

بنمای روی و از دل من بستان

                     شوق گناه و نقش پرستی را

                                              راضی مشو که بنده ناچیزی

                                                                               عاصی شود بغیر تو روی آرد

راضی مشو که سیل سرشکش را

                            در پای جام باده فرو بارد

                                                 از تنگنای محبس تاریکی

                                                                                    از منجلاب تیره این دنیا

بانگ پر از نیاز مرابشنو

                       آه ای خدای قادر بی همتا .!!

 
    +    کتایون  |